Και έχουμε μεγάλα κέφια & αγαπάμε όλο τον κόσμο!!!

Προσπαθώ να μπω στο κλίμα των Χριστουγέννων αλλά είδα και ένα πολύ ωραίο όνειρο (και σχεδόν όποτε βλέπω το συγκεκριμένο όνειρο μου φτιάχνει απλά τη διάθεση!). Εκτός από το όνειρο που με κάνει να χαμογελάω σήμερα όλη μέρα, είναι τα Χριστούγεννα της Βανδή. Όσο γελοίο και να ακούγεται αυτό το τραγούδι μου μυρίζει πολύ ωραίες γιορτές. Ιδίως η διασκευή με τους going through νομίζω ότι είναι ακόμα καλύτερη. Αυτό το τραγούδι το έχω συνδέσει αρχικά με κάποια πολύ ωραία Χριστούγεννα στη Θεσσαλονίκη (και απλά την αγαπώ αυτή την πόλη!). Στο δεύτερο έτος της σχολής, με τους δικούς μου, στο σπίτι οικογενειακών φίλων. Είχε βγει μόλις το τραγούδι και το χορεύαμε στο σπίτι αγκαλιά με την Γ. Αυτοί οι φίλοι μας, είναι από τα πιο αγαπημένα και ερωτευμένα ζευγάρια που έχω δει ποτέ!!! Και εκείνα τα Χριστούγεννα είχε χιονίσει στη Θεσσαλονίκη και για πρώτη φορά έβλεπα τόσο χιόνι!!

Το τραγούδι αυτό το έχω συνδυάσει, λίγο πολύ, με όλα τα Χριστούγεννα. Μια χρονιά όταν ήμουν φοιτήτρια είχα ξεκινήσει να το ακούω ένα μήνα πριν. Και στο τέλος μου χτύπησε ο διπλανός (ο καλύτερος διπλανός που θα μπορούσε να έχει κανείς… ψηλός με πράσινα μάτια, ευγενικός, συμπαθητικός. Τι χαζή που είμαι ώρες ώρες..) και με απείλησε ότι αν το ξαναέβαζα θα μου έσπαγε το ραδιόφωνο. Εγώ δεν πτοήθηκα απλά ανανέωσα την λίστα και με άλλα χριστουγεννιάτικα!

Μικρή ήταν από τις αγαπημένες μου γιορτές. Ήμασταν σπίτι όλοι μαζεμένοι – είχα το πλεονέκτημα ή το μειονέκτημα να μένω στο ίδιο σπίτι με γιαγιά και παππού- και γινόταν πανηγύρι! Ερχόταν και η άλλη η γιαγιά και ήταν η καλύτερη μου. Το καλύτερο σημείο ήταν η βασιλόπιτα. Εκεί ήταν το σημείο της έκρηξης. ΜΠΟΥΜ! Ο μπαμπάς μου θα έκοβε την βασιλόπιτα, αλλά καθόταν με μαθηματική ακρίβεια να χωρίσει τα κομμάτια ώστε να μην είναι κάποιος ριγμένος. Στο σημείο αυτό η μαμά μου, του βούταγε το μαχαίρι από τα χέρια, αφού πρώτα τον είχε σπρώξει, και μουρμούριζε κάτι του στυλ «Δεν θα φάμε τη μέρα μας.. Στα έχω μαζεμένα εσένα..». Και μετά μαγικά συνέχιζε «Μην το συνεχίσω γιορτάρες μέρες. Εμείς θα τα πούμε άλλα φορά». Αυτό βέβαια σήμαινε ότι μετά ο μπαμπάς μου θα έπλενε τα πιάτα και η μαμά μου στο χρόνο σκουπίσματος, θα γκρίνιαζε που δεν βοήθησε καθόλου και ότι εκείνη φροντίζει πέντε άτομα και ότι μαγείρευε τόσες μέρες και ότι του χρόνου θα τρώγαμε έξω-που ποτέ δεν έγινε αυτό.

Στη συνέχεια αφού θα κόβαμε τη βασιλόπιτα και για μια ακόμα φορά το φλουρί θα πήγαινε είτε στο φτωχό, στον χριστό, στο σπίτι, στον Άγιο Βασίλη… τέτοια τύχη αυτοί.. συνεχίζαμε με τα δώρα! Η γιαγιά με τον παππού έδιναν λεφτά σε  φακελάκι (πάνω έγραφε όνομα και ευχές). Και το καλύτερο… ο παππούς μου πάντα «ξέχναγε» να δώσει φακελάκι στο μπαμπά μου. Η μαμά μου τον αγριοκοιτούσε και αναγκαζόταν να δώσει εκείνη λεφτά από το πορτοφόλι της!!! Και  έτσι, εγώ να κυλιέμαι στα χαλιά και οι υπόλοιποι να πίνουν καφέ, τελείωνε ευχαριστα αυτή η μέρα.

Τις τελευταίες χρονιές έχω αρχίσει να βαριέμαι λιγάκι τα Χριστούγεννα. Δεν ξέρω αν βασικό ρόλο παίζει ότι:

α. είμαι σόλο,

β. ότι δεν έχω άτομο να βγω, γιατί σχεδόν όλες μου οι φίλες είναι ζευγάρια,

γ. ότι πλέον στο σπίτι μένω εγώ με τη μαμά μου.

δ. Δεν γνωρίζω δεν απαντώ

Πάντως αποφάσισα μετά από δύο χρόνια απουσίας στα Χριστούγεννα να κάνω come back! Φέτος αποφάσισα να στολίσω το δέντρο, αλλά στην πορεία σκεφτόμουν την ώρα του ξεσκολίσματος, οπότε προσπαθούσα να βάλω όσο το δυνατόν λιγότερα στολίδια. Τελικά με κατάλαβε η μαμά μου, με διαολόστειλε με τον μοναδικό της τρόπο, οπότε αναγκάστηκα να βάλω όλα τα στολίδια, ακόμα και τα φωτάκια (η δικαιολογία ότι θα κάψουμε ρεύμα- Ναι στην εξοικονόμηση ενέργειας, δεν έπιασε). Επίσης το πρόγραμμα «Αγαπώ φέτος τα Χριστούγεννα» εμπλουτίστηκε με οικειοθελή συμμετοχή στα μελομακάρονα και κουλουράκια!!

Και όλα αυτά γιατί μετά από δύο χρόνια, νιώθω περίεργα καλά. Για την ακρίβεια έχω «αδειάσει» από συναισθήματα και σχεδόν από αυτά τα δικά μου που με ταλαιπωρούνε (είπα σχεδόν) και θέλω φέτος να είμαι θετική και να αφήσω τα πράγματα να εξελιχθούν. Μια ατάκα μου ταιριάζει και είναι από το όσα παίρνει ο άνεμος.

Tara! Home. I’ll go home. And I’ll think of some way to get him back. After all… tomorrow is another day.

Και το ποιο γελοίο είναι ότι μου την είπε  μια που τα έφτιαξε με έναν φίλο μου –ενώ ήμασταν μαζί. Δεν ξέρω ποιος από τους δύο ήταν χειρότερος, αυτή ή εκείνος, πάντως έμαθα πολλά. Έμαθα τη φράση, έμαθα ότι όλοι δεν είναι αξιόπιστοι, έμαθα πως είναι η πρώτη ερωτική απογοήτευση και πώς να παίρνεις κιλά από τόνους σοκολάτας. Ένα άλλο θετικό ήταν και οι δωρεάν σημειώσεις των μαθηματικών της, που μου τις έδινε από τις τύψεις και ενοχές.

Και ξαναγυρνώντας στο χριστουγεννιάτικο κλίμα, είπαμε τα προσπαθώ. Θα κλείσω με τον αγαπημένο μου στίχο από τα Χριστούγεννα..

Νύχτες, φώτα, χρώμα, μουσική,
φεύγει ένας χρόνος, μα αυτά μένουν εκεί,
γεννιέται μια ελπίδα και οι ευχές πέφτουν βροχή,
γιορτάζουνε οι πλούσιοι, γιορτάζουν και οι φτωχοί.
Δείπνο με κεριά, μια ρομαντική βραδιά,
η πόλη λάμπει απόψε σαν καρφίτσα χρυσαφιά.

Ο δολοφόνος γυρνάει στο τόπο του εγκλήματος??

Και ενώ γκρίνιαζα ότι τόσο καιρό δεν γίνεται τίποτα συγκλονιστικό, χτες ήταν busiest μέρα της περιόδου αυτής!

Χτες είδα μια ροζ porche (ποιο ροζ δεν υπήρχε..ήταν το ροζ της μπουμπουνιέρας, το ροζ της Barbie, το ροζ το νιαουυυ) και τελικά πρέπει να ήταν της Τζούλιας (της γνωστής με τις φίλες της!). Θα μου πεις σιγά το νέο. Αλλά όταν δεν δουλεύεις και δεν βγαίνεις έξω, ακόμα και το πέταγμα της μύγας είναι κάτι μοναδικό για εσένα. Είχε αυτοκόλλητο Τζούλια και σε συνδυασμό ότι το είδα στη Συγγρού, που μας οδηγεί? Ότι είμαι πολύ ηλίθια να ασχολούμαι με τέτοιες αηδίες. Και συνεχίζω..  Τι έγινε όμως πριν από αυτό?

Πέτυχα κλειστή την Λεωφόρο Αλεξάνδρας γιατί μετάφερανε τους ύποπτους από τη ΓΑΔΑ. Αλλά το πιο συγκλονιστικό ήταν ότι τη στιγμή που βγαίνανε τα μαύρα τζιπ και τα αστυνομικά και όλα αυτά τα ωραία -υπομονή υπάρχει καλύτερη στιγμή από την ροζ porche- μου μίλησε ένας νεαρός (!) και το έχασα όλο αυτό το σκηνικό.. Αλλά χαλάλι του, γιατί οι μοναδικοί άντρες που κλείνω ραντεβού τελευταία είναι δυο καθηγητές της σχολής μου! Και αυτός ήταν κάτω των 50!!! Μεγάλη επιτυχια!!! Και έχω και άλλο νέο.. Το βράδυ, ενώ περίμενα μια φίλη μου, πέτυχα μια παίκτρια από το Μάστερ Σεφ. Θα μου πεις πόσο χαζή είσαι? Και όμως, αν δεν δουλεύεις και δεν βγαίνεις έξω, όταν αποφασίσεις να το κάνεις αυτό το σπορ και πόσο μάλλον όταν πετυχαίνεις «κάτι περίεργο για εσένα», είναι μια είδηση. Όλοι έχουν να σου πουν κάτι, εσύ δεν έχεις να πεις τίποτα.. Ε σήμερα έχω να πω και εγώ και θα τα γράψω κιόλας.  🙂

Και η βραδιά έκλεισε θεαματικά. Ενώ ήμουν σε ένα πολύ συμπαθητικό μπαράκι με την φίλη μου την Χ. και συζητάγαμε για επεμβάσεις. Τι την θέλαμε αυτή τη συζήτηση? Μου ήρθε μια αναστάτωση, ένας πανικός και στην προσπάθεια μου να βγω έξω από το μαγαζί να πάρω καθαρό αέρα, «τερματίσα» στη πόρτα. Δε ξέρω τι έπαθα, έχασα το φως, τον προσανατολισμό, την ισορροπία μου και θυμάμαι τη φράση «παιδιά την κοπέλα» και μετά εμένα να κάθομαι στο πεζοδρόμιο.  Το καλύτερο όμως ήταν ότι το μαγικό χέρι που με έβγαλε έξω ήταν ενός ηθοποιού! Τον οποίο τον είχα δει πριν και είχα ενθουσιαστεί που τόσο πολύ μου αρέσει. Και τελικά μου μίλησε εκείνος, αλλά εγώ ούτε ευχαριστώ δεν είπα. Γκρρρρρ… Μάλλον όλα αυτά έγιναν για να τον ξανασυναντήσω. Άραγε ισχύει ο κανόνας ότι ο δολοφόνος γυρνάει στο τόπο του εγκλήματος??

Και θα κλείσω με αυτό που μου είπε.. «Οι γυναίκες είστε πολύ περίεργα όντα!». Και έχει δίκιο.